آيه 2 سوره شريفه فتح را توضيح دهيد.

 

خداوند متعال به پيامبرش مى فرمايد: ما براى تو پيروزى آشكار و نمايانى داديم و در هدف و نتيجه اين پيروزى مى فرمايد:

 (لِيَغفِرَ لَكَ اللّهُ ما تَقَدَّمَ مِن ذَنبِكَ وما تَاَخَّرَ ويُتِمَّ نِعمَتَهُ عَلَيكَ ويَهدِيَكَ صِراطـًا مُستَقيما )

 

تا خداوند از گناه گذشته و آينده تو در گذرد و نعمت خود را بر تو تمام گرداند و تو را به راهى راست هدايت كند.

«ذنب» در لغت، يعنى عملى كه آثار و تبعات بدى دارد و در عرف مخالفت كردن با تكليف الهى را گويند.

«مغفرت» در لغت، پوشاندن و پرده افكندن بر روى هر چيز را گويند و در عرف به ترك عذاب در مقابل مخالفت نامبرده گفته مى شود. امّا مراد از اين دو كلمه و تفسير آنها در آيه شريف اين است كه قيام رسول اكرم(صلى الله عليه وآله) به دعوت مردم به دين اسلام و نهضتش عليه كفر و وثنيت، قبل از هجرت و هم چنين بعد از هجرت و جنگ هايى كه بعد از هجرت با كفار مشرك به راه انداخت، از نظر كفار قريش عملى داراى آثار شوم و مصداقى براى كلمه «ذنب» بود و خلاصه عملى حادثه آفرين و مسئله ساز براى دشمنان بود و معلوم است كه كفار قريش مادام كه شوكت و نيروى خود را محفوظ داشتند، هرگز او را مشمول مغفرت خود قرار نمى دادند; يعنى از ايجاد دردسر براى آن جناب كوتاهى نمى كردند و هرگز زوال مليّت و انهدام سنت و طريقه خود و نيز خون هايى را كه از بزرگان ايشان ريخته شده بود، از ياد نمى بردند و تا از راه انتقام و محو اسم و رسم پيامبراكرم(صلى الله عليه وآله)كينه هاى درونى خود را تسكين نمى دادند دست بردار نبودند، امّا خداوند متعال با فتح مكّه و يا صلح حديبيه، شوكت و نيروى قريش را از آنان گرفت و در نتيجه، گناهانى را كه رسول اكرم(صلى الله عليه وآله) در نظر مشركان داشت پوشانيد و آن جناب را از شر قريش ايمنى داد.

در حديثى از امام على ابن موسى الرضا(عليه السلام) نقل است كه: «مأمون هنگامى كه از اين آيه سؤال كرد، امام در پاسخ فرمود: هيچ كس نزد مشركان مكّه گناهش سنگين تر از رسول اكرم(صلى الله عليه وآله) نبود، زيرا آنها 330 بت مى پرستيدند، هنگامى كه پيامبراكرم(صلى الله عليه وآله)آنها را به توحيد دعوت كرد بسيار بر آنها گران آمد و گفتند:

آيا او همه خدايان ما را تبديل به يك خدا كرده است؟ چيز عجيبى است... ما هرگز چنين چيزى را از پدران خود نشنيده ايم. اين فقط يك دروغ بزرگ است. امّا هنگامى كه خداوند متعال مكّه را براى پيامبرش ]بعد از صلح حديبيه [گشود خداوند فرمود: اى محمّد(صلى الله عليه وآله) ما فتح مبينى را براى تو فراهم كرديم تا گناهان گذشته و آينده اى كه نزد مشركان عرب به علت دعوت به توحيد داشتى و دارى ببخشد، زيرا بعضى از مشركان مكّه تا آن روز ايمان آورده بودند و بعضى ها از مكّه بيرون رفته و ايمان نياوردند، ولى قادر بر انكار توحيد نبودند و لذا گناه پيامبر در نظر آنها نيز با اين پيروزى بخشوده شد. هنگامى كه مأمون اين سخن را شنيد عرض كرد: «بارك الله اى ابوالحسن».


نویسنده : گروه پرسمان قرآني ساعت ۱٢:٢٢ ‎ق.ظ تاریخ یکشنبه ٩ دی ،۱۳۸٦