در داستان  حضرت ايوب(عليه السلام) گفته  شده كه  ايشان  در امتحان  الهى موفق نشد ، لذا مورد غضب خداوند متعال قرار گرفت ; ولى در امتحان  دوم پيروز شد و خداوند عمرى دوباره به  ايشان  عطا فرمود ، آيا اين موضوع ربطى به عصمت ايشان  دارد يا خير ؟ اگر پاسخ مثبت است ، چرا حضرت ايوب(عليه السلام) در امتحان  الهى پيروز نشد ؟

 

هر چند از برخى پيامبران  الهى(عليه السلام) ترك اولايى مشاهده شده است ، ولى همگى آن ها از گناه معصوم بوده اند . درباره علّت اين بلا و امتحان  الهى از امام صادق(عليه السلام) مى خوانيم: «شخصى پرسيد: بلايى كه  دامنگير ايوب (على نبينا وآله وعليه السلام ) شد ، براى چه  بود ؟» امام صادق(عليه السلام) پاسخى فرمود كه  خلاصه اش چنين است :

 

«بلايى كه  بر حضرت ايوب (على نبينا وآله  وعليه  السلام ) وارد شد ، به  خاطر اين نبود كه  كفران  نعمتى كرده باشد ، بلكه  به  خاطر شكر نعمت بود كه به همين خاطر نيز ابليس بر او حسد برد و در پيشگاه خداوند عرضه  داشت :

 اگر او اين همه  شكر نعمت تو را به جا مى آورد ، به خاطر آن  است كه  زندگى وسيع و مرفهى به  او داده اى و اگر مواهب مادى دنيا را از او بگيرى ، هرگز شكر تو را بجا نخواهد آورد . مرا بر دنياى او مسلط كن تا معلوم شود كه  مطلب چنين است .

 

خداوند نيز براى اين كه  اين ماجرا سندى براى همه رهروان راه حق باشد ، به  شيطان  اين اجازه را داد ، او آمد و اموال و فرزندان  حضرت ايوب (على نبينا وآله وعليه  السلام ) را يكى پس از ديگرى از ميان  برداشت ، ولى اين حوادث دردناك نه  تنها از شكر حضرت ايوب (على نبينا وآله  وعليه السلام ) كم نكرد ، بلكه  شكر او را افزون  نمود ! شيطان  از خداوند درخواست نمود بر زراعت و گوسفندان او مسلط شود ، اين اجازه به  او داده شد و او تمامى آن  زراعت را آتش زد و گوسفندان  را از بين برد ، باز هم حمد و شكر حضرت ايوب (على نبينا وآله وعليه السلام ) افزون  شد .

 سرانجام شيطان  از خدا خواست كه  بر بدن  ايوب مسلط گردد و سبب بيمارى شديد او شود و اين چنين شد ، به  طورى كه  از شدّت بيمارى و جراحت قادر به  حركت نبود ، بى آن كه كم ترين خللى در عقل و درك او پيدا شود . خلاصه  ، نعمت ها يكى بعد از ديگرى از حضرت ايوب (على نبينا وآله  وعليه السلام ) گرفته مى شد ، ولى به موازات آن  ، مقام شكر او بالا مى رفت .

 تا اين كه  جمعى از رهبان ها به  ديدن او آمدند و گفتند:

بگو ببينيم تو چه گناه بزرگى كرده اى كه اين چنين مبتلا شده اى ؟ ! حضرت ايوب (على نبينا وآله  وعليه السلام ) در پاسخ فرمود:

 به عزت پروردگارم سوگند كه من هيچ لقمه  غذايى نخورده ام مگر اين كه  يتيم و ضعيفى بر سر سفره با من نشسته  بود و هيچ طاعت الهى پيش نيامد ، مگر اين كه سخت ترين برنامه آن  را انتخاب نمودم .»

 

در قرآن  كريم ، آيات 42ـ44 ، سوره شريفه  «ص » همچنين آيات 83ـ84 سوره شريفه  انبياء ، به  همين داستان  اشاره دارد .


نویسنده : گروه پرسمان قرآني ساعت ۱۱:٠٦ ‎ب.ظ تاریخ چهارشنبه ۱٥ آذر ،۱۳۸٥