جمله  «ظلمتُ نفسى » كه  در دعاى كميل از قول

حضرت على(عليه السلام) گفته  شده است ،

 آيا باعث شك و ترديد در عصمت آن  حضرت نمى شود ؟

 

در مورد اين كه  پيامبران  و امامان  معصوم(عليهم السلام) در دعاها و مناجاتشان  خود را گنه كار مى دانستند و استغفار مى كردند ، پاسخهاى متفاوتى وجود دارد :

 ولى آن چه  جامعتر به  نظر مى رسد ، اين است كه:

  گناه براى ما انسان هاى معمولى عبارت از انجام دادن  محرمات و ترك واجبات است ، ولى براى ايشان  كه  با اختلاف درجاتشان  در اوج كمال و قرب الهى قرار داشته اند ، گناه ، مفهومى وسيعتر دارد و ترك اولى را نيز شامل مى شود ، زيرا آنان  براى خود وظايفى فوق وظايف ديگران قائل بودند و چه  بسا هرگونه  توجه  به  غير معبود و محبوبشان  را گناهى بزرگ مى شمرده اند ; ازاين رو در مقام عذرخواهى برمى آمدند ; پس عصمت آن ها به  اين معنا نيست كه  از هر كارى كه  بتوان  آن را به  گونه اى گناه ناميد ـ حتى ترك اولى ـ مصون باشند ; بلكه  مقصود ، مصونيت از همان  گناه به  معناى ترك واجبات و انجام دادن محرمات است ; مانند اين كه وقتى حضرت على (عليه السلام)وضع زندگى بچه هاى يتيم فردى را كه  در ركاب او جهاد كرده و شهيد شده بود ، مشاهده فرمود ، احساس گناه نمود و خود را سرزنش كرد و.. . .


نویسنده : گروه پرسمان قرآني ساعت ۱۱:٠٥ ‎ب.ظ تاریخ چهارشنبه ۱٥ آذر ،۱۳۸٥